استارین وب

​

 ​

نام علمی:

Ferula gumosa

تیره:

Apiaceae

مردم اغلب از باریجه به عنوان مقوی معده و نیز ترمیم کننده زخم ها استفاده می کنند. مصارف صنعتی باریجه در کشور های غربی فراوان است، ولی متاسفانه از چگونگی مصارف صنعتی آن در این کشور ها اطلاع دقیقی در دست نیست. شیرابه باریجه را در تهیه چسب های نامرئی برای چسباندن سنگ های قیمتی نظیر الماس، به کار می برند. از مواد موثره باریجه در صنایع بهداشتی و ارایشی نیز به عنوان تثبیت کننده عطر و ادکلن استفاده می شود. شیرابه باریجه، از اقلام مهم صادراتی ایران به شمار می رود.

​

گیاهشناسی

باریجه، گیاهی چند ساله و مونوکارپیک است (در طول عمر خود تنها یک بار گل می دهد). این گیاه در چند سال اول رویش، برگ های طوقه ای تولید می کند، در سال آخر رویش به ساقه می رود و گل و میوه نیز روی آن تشکیل می شوند. سپس ریشه گیاه می پوسد و گیاه از بین می رود.

باریجه در شمال ایران در بخش های مختلفی از البرز مثلا در استان خراسان، فیروزکوه و منطقه لار گسترش دارد. ساقه این گیاه ضخیم و مستقیم است. ارتفاع آن با توجه به شرایط اقلیمی محل رویش متفاوت بوده و بین 100 تا 200 سانتی متر است. چنانچه شکافهایی روی ساقه گیاه ایجاد شود، شیرابه ای شیر رنگ، متمایل به زرد از ان خارج می شود. این شیرابه تحت تاثیر حرارت محیط به صورت تکه هایی شفاف روی ساقه مشاهده می شود که به باریجه اشکی معروف است.

برگ های این گیاه نقره ای رنگ و گسترده بر روی زمین، به طول 30 سانتی متر و پوشیده از کرک های ریز و کوتاه هستند. پهنک برگ دارای بریدگی های کم و بیش عمیق است.

گل های باریجه در انتهای ساقه اصلی و فرعی پدیدار می شوند. گل ها به رنگ زرد و به شکل پتر مشاهده می شوند. تعداد انشعاب های چتر، بین 4 تا 6 عدد است. پایه های چتر های فرعی در مقایسه با چتر های اصلی کوتاه ترند. میوه بیضی شکل، شیزوکارپ و کناره های آن باریک است.

از تمام اندام گیاه بوی تند و مخصوصی استشمام می گردد که از علائم مشخص گیاه باریجه است. ریشه باریجه غده ای شکل و سرشار از شیرابه است. برای استخراج شیرابه، ابتدا خاک پای بوته را کنار می زنند، سپس قسمتی از پوست ریشه را جدا می کنند و بدین ترتیب شیرابه گیاه به سرعت خارج می شود. هر چند روز یک یک بار با برداشتن لایه ای به قطر نیم سانتی متر پایین تر از محل بریده شده قبلی، اصطلاحا زخم را تازه کرده و موجب خروج شیرابه بیشتری می شوند. این عمل، تا خشک شدن کامل شیرابه ادامه می یابد. شیرابه های جمع آوری شده در مجاورت هوا رنگ قهوه ای تیره به خود می گیرند.

شیرابه باریجه بوی تندی دارد و طعم آن گس و بسیار نا مطلوب است. مقدار اسانس شیرابه متفاوت بوده و بین 1 تا 26% است. اسانس به روش تقطیر با آب و بخار، به دست می آید. اسانس به رنگ زرد روشن و با بویی تند و دارای 85 درصد هیدروکربور های ترپنوئیدی مانند آلفا – پینن (7 تا 21 %)، بتا – پینن (45 تا 65 %) و دلتا – 3 – کارن (5/2 تا 16 %) می باشد. بوی تند اسانس ناشی از ترکیبات نیتروژن دار نظیر 2 – متوکسی – 3 ایزو بوتیل پیرازین و ترکیبات گوگرد دار مانند اس – بوتیل – 3 – متیل – 2 – بوتنتیوات، متیل آلیل، پروپنیل دی سولفید ها می باشد. از ترکیبات دیگر اسانس، می توان از میرسن، کادینن و الکل های سزکویی ترپن نام برد.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

​

​

 ​

نام علمی:

Heracleum persicum

تیره:

Apiaceae

سال هاست که از میوه های معطر برخی گونه های گیاه گلپر به عنوان ادویه ای مطبوع استفاده می شود. مثلا از میوه های گلپر ایرانی برای مطبوع ساختن انواع ترشی خانگی استفاده می شود. تحقیقات نشان می دهد که ریشه گیاه گلپر به علت  داشتن مواد موثره ارزشمند خاصیت دارویی خوبی دارد و در معالجه بیماری های پوستی کاملا موثر است. در صنایع جدید دارو سازی، از مواد موثره ریشه گلپر برای درمان پیسی و پزوریازیس و برخی تغییر رنگ های پوستی تهیه می شود. همچنین، از مواد موثره این گیاه محلول هایی تهیه می شود که سبب برنزه شده پوست می گردد. گونه های گلپر به صورت وحشی می رویند و جمع آوری اندام های مورد نظر (برای استخراج مواد موثره) از مراتع صورت می گیرد. بنابراین اهمیت گونه های گلپر در صنایع دارویی و اصولا برای جلوگیری از انقراض آنها، باید این گونه ها به زیر کشت روند و اهلی شوند.

گیاهشناسی

گلپر، گیاهی است چند ساله که منشا آن شمال غربی هیمالیا گزارش شده است. این گیاه دارای ریشه مخروطی، مستقیم، کم و بیش منشعب و به رنگ سفید مات است. ساقه مستقیم، استوانه ای شکل، منشعب، شیار دار، کم و بیش پوشیده از کرک است. ارتفاع این گیاه متفاوت بوده و بین 75 تا 150 سانتی متر است. گل به رنگ سفید، با گلبرگ های چاک دار است و تعداد انشعاب های چتر، 20 تا 25 عدد می باشد. قطر چتر، بین 3 تا 16 سانتی متر است. انشعاب های چتر نامساوی اند و براکتئول ها به صورت رشته ای و کشیده مشاهده می شوند. میوه فندقه، پهن، به طول 12 تا 15 میلی متر و عرض آن 6 تا 7 میلی متر می باشد.

ریشه گیاهان جنس هراکلیوم، محتوی کومارین های مختلفی است که مهمترین آنها عبارتند از امپراتورین، هراکلین، ایزوهراکلنین، هراکلنول، 8 –گرانوکسی ایزوپزورالین و برگاپتن. این مواد تحت یک سری واکنش های شیمیایی در ریشه گیاه، به گزانتوتوکسین تبدیل می شوند.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

​

​

 ​

نام علمی:

.Coriandrum sativum L

تیره:

Apiaceae

Coriandrun از کلمه یونانی Koriannon گرفته شده شده که نام نوعی حشره است و گفته می شود بویی همانند برگ های گشنیز دارد. این جنس دارای 2 گونه بوده و بومی جنوب غربی آسیا و آفریقای شمالی است و از 3000 سال پیش تاکنون کشت می شود. در منابع لاتین، سانسکریت، مصر و یونانی ها از گشنیز یاد شده است.

گیاهشناسی

گیاهی علفی، بی برگ، به ارتفاع 30 تا 60 سانتی متر و دارای ساقه راست شفاف و کم و بیش شیاردار است. برگهای آن بر دو نوع متمایز یکی در قاعده و منقسم به قطعاتی با لوبهای کم عمق و دندانه دار و دیگری در طول ساقه و دارای پهنکی منقسم به رشته های باریک و نخی شکل است گلهائی کوچک، ریز، به رنگ سفید یا صورتی و مجتمع به صورت چتر مرکب دارد. چتر اصلی آن فاقد انولوکر ولی چترهای فرعی آن دارای زائده هائی در پایه خود است. مادگی آن شامل تخمدانی در خانه و میوه اش دو فندقه ای است. قست مورد استفاده گشنیز، میوه آن است که به غلط مانند سایر گیاهان این تیره دانه خوانده می شود. میوه گشنیز مرکب از دو مریکارپ و دارای ظاهری تقریباً کروی است. رنگ آن مایل به زرد، سطح آن عاری از تار و بوی آن در حالت تازه نامطبوع و شبیه بوی ساس است.ولی تدریجاً این بو از بین می رود و مطبوع می گردد. شکل ظاهری میوه ، رنگ و مواد متشکله آن بر حسب محل پرورش گیاه و نژادهای آن با یکدیگر فرق دارد.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید

​

​

 ​

نام علمی:

.Foeniculum vulgare L

تیره:

Apiaceae

گیاهشناسی

رازیانه گیاهی است چند ساله و علفی که ساقه آن به ارتفاع 5/1 تا 2 متر می رسد. ساقه تو خالی و در محل گره ها دارای بافت چوب پنبه ای سفید رنگ است. گل های زرد رنگ، به صورت چتر مرکب، در انتهای ساقه شکفته می شوند که بسیار جاذب حشرات است. برگ ها سبز رنگ و مانند شوید دارای تقسیمات نخی شکل هستند. ریشه راست و عمیق، میوه معطر و دارای خطوط طولی و دارای طعم شیرین است و بسته به نوع از رنگ زرد تا سبز متغیر است.

​

خواص دارویی

این گیاه دارای خواص دارویی بسیار زیاد و به شرح زیر میباشد :
رازیانه از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است . ریشه رازیانه گرمتر از بقیه قسمت های گیاه است .
رازیانه اثر زیاد کنده شیر را در زنان شیر ده دارد و بدین منظور می توان از دم کرده رازیانه استفاده کرد .
– اشتها آور و مقوی است .
– نفخ و گاز معده رااز بین می بر د .
– قاعده آور است .
– برگهای رازیانه ادرار آور است .
– جوشانده ریشه رازیانه ملین و مسهل است .
– روغن تخم رازیانه کرم روده را از بین می برد .
– حالت تهوع رابر طرف می کند .
– برای برطرف کردن اسم ، سرفه و تنگی نفس از دم کرده تخم رازیانه بمقدار سه فنجان در روز استفاده کنید .
– برای رفع اسهال رازیانه را با زیره سبز به نسبت مساوی دم کرده و به مریض بدهید .
– میتوان از رازیانه به عنوان داروی ضد نفخ بصورت زیر استفاده کرد :5 گرم پودر انیسون و 5 گرم پودر زیره کرمان ، 5 گرم پودر تخم گشنیز و 5 گرم پودر رازیانه رابا هم مخلوط کرده در یک لیتر آب جوش بریزید و آنرا بمدت 10 دقیقه دم کنید سپس آنرا صاف کرده و کم کم بنوشید.
– رازیانه بعلت داشتن هورمون زنانه رشد دخترها را جلو می اندازد .
– رازیانه مغز را فعال می کند .
– ریشه رازیانه دارای کومارین Coumarin می باشد . چون این ماده رقیق کننده خون است بنابراین آنهایی که مبتلا به تصلب شرائین یا انسداد رگها هستند می توانند از جوشانده ریشه رازیانه استفاده کنند .
– دردهای مفاصل را برطرف می کند .
– اشتها را زیاد می کند .
– برای از بین بردن درد آرتروز روغن رازیانه را در محل درد بمالید .
– رازیانه آب چشم را از بین میبرد و تاریکی چشم را برطرف می سازد.
– برای درمان بیوست بهتره که رازیانه را با شیرین بیان دم کرده و در مواقع لزوم مصرف شود.
طرز استفاده:
دم کرده رازیانه : مقدار یک قاشق چایخوری رازیانه را کوبیده و در یک لیوان آب جوش بریزید و آنرا بمدت 10 دقیقه دم کنید .
دم کرده برگ رازیانه : 30 گرم برگ رازیانه را در یک لیتر آب جوش ریخته و بمدت ده دقیقه دم کنید . این دم کرده مقوی اعصاب بوده و هضم غذا را سریع می کند .

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

​

​

 ​

نام علمی:

Claviceps purpurea(FR)TUL

تیره:

Clavicipitaceae

تا آنجا که از شواهد تاریخی بر می آید، ارگوت را اولین بار در چین باستان به عنوان ماده ای دارویی و به طور دقیق تر به عنوان داروی تسریع کننده تولد نوزاد به کار برده اند. حکیمان معروف یونان از جمله جالینوس و دیوسکورید نیز از این قارچ به عنوان یک ماده دارویی یاد کرده اند. بعدها این قارچ در اروپا نیز مورد استفاده قرار گرفت، اما تأثیر مرگ آور قارچ ارگوت که باعث بیماری ارگوتیسم یا قانقرن گازی می شد، تا مدت ها نزد مردم اروپا ناشناخته بود تا آنکه در سال 1582 یک محقق فرانسوی خواص علمی آن را برشمرد. بعدها، در سال 1836 در کشور انگلیس، این قارچ به عنوان یک داروی رسمی به بازار عرضه گردید. ارگوت به حسب “چشم آمد” شکل ظاهری آن، در کشورهای مختلف، نام های متفاوتی دارد، مثلاً چون در ایران به شکل سیخک پای خروس به چشم آمده، “سیخک”، “سیخک جو”، “جو سیخ” و امثال آن نام گرفته است. این قارچ در زبان انگلیسی نیز نام های گوناگونی دارد که عبارتند از: ارگوت، زنگ چاودار، مادر چاودار و دانه شاخی (نام هایی که نشان از آفت بودن قارچ در جو یا چاودار دارند). بالاخره، از آنجا که قارچ مذکور شباهت زیادی به دندان پوسیده افراد مسن دارد، در برخی از کشورها به “دندان پیر” یا “دندان پیر زن” نیز معروف گردیده است.ارگوت در اکثر فارماکوپه ها به عنوان یک ماده مهم دارویی معرفی شده است. مواد مؤثره آن (ترکیبات آلکالوئیدی) سبب انقباض عضلات صاف رحم، تحریک سلسله اعصاب سمپاتیک، کاهش فشار خون و همچنین سبب ایجاد نظم در کار سیستم گردش خون می گردند. تعدادی از محققین در سال 1982 اظهار داشته اند که استفاده از این قارچ در دوران بارداری (استعمال موضعی) باعث سقط جنین نیز می گردد. در حال حاضر در صنایع داروسازی مواد مؤثره ارگوت در ساخت داروهای مربوط به بیماری های زنان (داروهای فشار جهت تسریع در تولد نوزاد، جلوگیری از خونریزی های پس از زایمان و داروهای مربوط به سقط جنین)، داروهایی که سبب کاهش فشار خون و مداوای میگرن و برخی از بیماری های مربوط به سیستم عصبی می شوند، به کار می روند. مهمترین این داروها عبارتند از سکادول، ارگام، بلوئید، ارگومترین، کفالگین و ردرگام.این قارچ همه ساله در مقیاس وسیع در کشورهای سوئیس، آمریکا، فنلاند، اتریس، چک، اسلواکی، آلمان، ژاپن، روسیه و مجارستان تولید می شود.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

​

​

 ​

نام علمی:

.Panax spp

تیره:

Araliaceae

جین سنگ از قدیمی ترین گیاهان دارویی شناخته شده نزد مردم چین است . استفاده از این گیاه توسط مردم چین به هزاران سال پیش می رسد . ((جین سنگ)) از کلمه چینی ((شن سنگ)) و به معنی ریشه آدم نما مشتق شده است . زیرا، ریشه این گیاه شباهت زیادی به شکل انسان دارد .

جین سنگ از قرن هجدهم میلادی به عنوان یک گیاه ارویی مهم مورد توجه قرار گرفت . به طوری که ، تولید گونه های مختلف این گیاه از سال 1800 در آمریکا و کانادا آغاز گردید .

از مواد موثره این گیاه در صنایع دارویی ، غذایی و آرایشی و بهداشتی استفاده می شود .

در صنایع دارویی جین سنگ ارزش فراوانی دارد . به طوری که ((پاناکس)) از کلمه یونانی ((پاناسه)) به معنای نوشدارو و جین سنگ نیز به معنای اعجاز دنیاست که به خاصیت شفابخشی این گیاه اشاره دارد . در نسخه های قدیمی از جین سنگ به عنوان تقویت کننده ، محرک و مقوی استفاده می شود . تحقیقات نشان می دهد که مواد موثره این گیاه مقاومت طبیعی بدن را افزایش می دهد . بدون هیچ گونه اثر سوء بر بدن توانایی حفظ بنیه فکری و جسمانی بدن را در سطح مطلوبی داراست . مواد موثره این گیاه به اشکال مختلف دارویی مانند کپسول ، قرص ، شربت ، کرم و پماد فرموله شده است و در بازار دارویی عرضه می شود .

در صنایع غذایی از این گیاه به عنوان نگهدارنده و طعم دهنده استفاده می شود .

از مواد موثره جین سنگ در صنایع آرایشی و بهداشتی برای تقویت پوست استفاده می شود .

جین سنگ در سطوح وسیعی در کشورهای چین ، کره ، ژاپن ، روسیه ، آمریکا و کانادا کشت می شود .

گیاهشناسی

گونه های مختلف جنس پاناکس گیاهانی هستند علفی ، چندساله و متعلق به تیره آرالیاسه . مهمترین این گیاه عبارتند از : جین سنگ کره ای (پاناکس جین سنگ که با پاناکس شین سنگ و آرالیا جین سنگ هم نام است ). منشا این گیاه شمال چین و کره گزارش شده است .

جین سنگ آمریکایی (پاناکس کینکوفولیوم) و جین سنگ پاکوتاه (پاناکس تریفولیوم) ، منشا آنها جنگلهای کبک واقع در شرق کانادا و مانیتوبا و (تا سواحل گلف) گزارش شده است .

جین سنگ سیبری (الوتروکوکوس که با آکانتوپاناکس سنتی کوسوس هم نام است ) که در شرق سیبری ، شمال چین و کره یافت می شود .

ریشه جین سنگ از نوع کنتراکتیل است که با انقباض به اعماق خاک فرو می رود . ریشه اصلی آبدار و کم و بیش گوشتی است . طول ریشه در گونه های مختلف متفاوت و بین 8 تا 20 سانتی متر و قطر آن به 5/0 تا 2 سانتی متر می رسد . ریشه به طرف ریزوم باریک می شود . از ریشه اصلی معمولا” دو تا پنج ریشه فرعی منشعب می شود . ریشه سفیدرنگ یا زرد کم رنگ است . سطح ریشه چروکیده و شیاردار به نظر می رسد . ارتفاع این گیاهان در گونه های مختلف متفاوت است و معمولا” دارای یک ساقه می باشند . ارتفاع جین سنگ کره ای بین 60 تا 80 سانتی متر و ساقه آن مستقیم و کم و بیش سرخ رنگ است .

در گیاهان بالغ برگها از پنج برگچه تشکیل شده اند که دو برگچه خارجی کوچک و تخم مرغی شکلند و سه برگچه دیگر بزرگترند و انتهای آنها گرد و نوک آنها تیز است . حاشیه هر دو نوع برگ دندانه دار است . با افزایش سن گیاه تعداد برگها نیز افزایش می یابد .

گلها معمولا” سه سال پس از کاشت ظاهر می شوند . گلها کامل و شکل آنها در گونه های مختلف متفاوت است و معمولا” به شکل چترهای مجتمع در انتهای ساقه پدیدار می شوند . رنگ گلها در گونه های مختلف نیز متفاوت است و معمولا” سفید ، کرم یا زردرنگ بوده و خود گرده افشان نیز هستند .

مواد موثره در ریشه این گیاهان ساخته و ذخیره می شود . مهمترین این مواد را ترکیبات ساپونینی (ترپن گلیکوزیدها) تشکیل می دهد که برای نخستین بار در سال 1854 توسط یک محقق آلمانی از ریشه استخراج گردید . ترکیبات دیگر موجود در ریشه عبارتند از اسانس که مهمترین ترکیب آن را ((پاناسن)) تشکیل می دهد ، اسیدهای آلی ، ترکیبات غیر اسانسی مانند ((پاناکسی نول)) ، ((پکتین)) ، ((کولین)) ، ((پپتیدها)) ، ویتامین ب 12 ، انواع مواد معدنی اصلی و عناصر کمیاب از مواد دیگر موجود در ریشه جین سنگ هستند.

در جین سنگ کره ای در حدود 12 گلیکوزید اولیه به نام ((جین سینوزید)) یا ((پاناکسوزید)) شناخته شده اند که مقدار مقدار این مواد در جین سنگ آمریکایی ناچیز است .

مهمترین آگلی کونهای ریشه عبارتند از تری ترپن های نوع ((داماران)) و فرآورده های حاصل از هیدرولیز اسیدها به نام ((پاناکسادویل)) و ((پاناکسا تری ال)).

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

​

​

 ​

نام علمی:

.Curcum spp

تیره:

Zingiberaceae

زردچوبه از قدیمی ترین گیاهان دارویی است . این گیاه در سال 572 پس از میلاد توسط ایرانیها به چین و در قرن 16 میلادی به فرانسه و ایتالیا برده شد .

کشت این گیاه در بعضی از کشورها مانند هندوستان به صدها سال پیش باز می گردد .

از ریزوم پودر شده زردچوبه به عنوان طعم دهنده مواد غذایی استفاده می شود . از زردچوبه همچنین برای رنگ کردن پارچه های پنبه ای ، پشمی و ابریشمی استفاده می شود .

اسانس ریزوم این گیاه در صنایع داروسازی ، عطرسازی و صنایع غذایی کاربرد فراوانی دارد .

در هندوستان سالانه 224600 تن زردچوبه تولید می گردد . به طوری که 94 درصد زردچوبه جهان در این کشور تولید می شود. قسمت اعظم زردچوبه هندوستان به کشورهای خاورمیانه ، کشورهای اروپایی و آمریکا صادر می شود .

این گیاه در سطوح وسیعی در کشورهای هندوستان ، اندونزی ، مالزی و بعضی نقاط چین کشت می شود .

گیاهشناسی

زردچوبه گیاهی علفی و چندساله است . این گیاه متعلق به تیره زنجبیل می باشد . منشا زردچوبه جنوب هندوستان گزارش شده است .

جنس کورکوما بیش از 70 گونه دارد که عمدتا” در هندوستان و شمال استرالیا می رویند .

ریزوم این گیاه کوتاه و ضخیم و بر دو نوعند ، ریزومهای مادر و ریزومهای فرعی (ثانیه) . ارتفاع این گیاه بین 60 تا 90 سانتی متر است . برگها سبز رنگ ، طویل و به صورت دسته ای بر روی ساقه قرار می گیرند .

مقدار اسانس در ریزوم زردچوبه متفاوت است و به گونه گیاه و شرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد . مقدار اسانس گونه آمادا 1/1 درصد ، گونه آروماتیکا، 6 درصد و گونه لانگا بین پنج تا شش درصد است .

ماده کریستالی کورکومین مسئول رنگ زردچوبه است .

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید

​

​

 ​

نام علمی:

.Linum usitaissimum L

تیره:

Linaceae

سالها قبل از میلاد مسیح کتان روغنی در یونان کشت می شده است . کشت این گیاه در اروپا از سال 1805 میلادی به عنوان یک گیاه مهم صنعتی و دارویی آغاز شد .

در اکثر فارماکوپه های معتبر از کتان روغنی به عنوان یک گیاه دارویی یاد شده و خواص درمانی آن مورد بررسی قرار گرفته است . دانه های پودر شده و همچنین روغن حاصل از دانه های کتان مصرف دارویی دارند . از مواد موثره کتان در درمان اگزما ، مرطوب کردن پوستهای خشک و معالجه تورم پوستی استفاده می شود .

روغن مذکور حاوی مقادیر مناسبی ویتامین اف است و از این روغن به عنوان ملین آبسه ها و بعضی ناراحتیهای پوستی استفاده می شود .

کتان روغنی همه ساله در سطوح وسیعی در کشورهای آمریکا ، آرژانتین ، اروگوئه ، هند ، اتریش و مجارستان کشت می شود .

گیاهشناسی

کتان روغنی گیاهی علفی ، یک ساله و متعلق به تیره کتان است . منشا این گیاه غرب مدیترانه گزارش شده است . کتان در 63 درجه عرض شمالی و 50 تا 55 درجه عرض جنوبی می روید . 200 گونه متعلق به جنس کتان شناخته شده است .

گونه اوسی تاتیسیموم دارای دو زیرگونه به نامهای اوسی تاتیسیموم (کتان کنفی) و مدیترانیوم (کتان روغنی) است .

ریشه این گیاه مستقیم و سفید رنگ و کم و بیش منشعب است و طول ریشه متفاوت و بین 100 تا 130 سانتی متر است . ساقه استوانه ای ، مستقیم ، صاف و فاقد کرک است . ارتفاع آن بین 40 تا 50 سانتی متر می باشد و انشعابهای زیادی دارد .

برگها بلند ، نیزه ای شکل به رنگ سبز یا سبز روشن و فاقد دمبرگ است . برگها به طور متناوب نسبت به یکدیگر روی ساقه قرار می گیرند . طول برگها 5/2 و پهنای آن 4/0 سانتی متر است . هر برگ دارای یک تا سه بریدگی است . گلها در انتهای ساقه های اصلی و فرعی پدیدار می شوند . گل سفید ، صورتی ، آبی و یا بنفش رنگ است و هر گل دارای پنج کاسبرگ و پنج پرچم می باشد .

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

​